I perioden 25.03 – 25.04 2008 skal eg gjennom til saman ti dagar med praksis i informasjonsavdelinga til NAV Hordaland. Praksisen er ein del av det svært interessante faget Praktisk informasjonsarbeid (praktinf) ved Universitetet i Bergen, og eg tenkjer å nytte denne bloggen først og fremst for å skrive “dagbok” om mine erfaringar og tankar i løpet av denne praksisperioden.
I går hadde eg første praksisdag. Alle praktinf-studentar sitt store mareritt, alt kva Ivar og Melanie hadde åtvara om kunne skje, hende sjølvsagt meg! Eg møtte på NAV, og slapp inn på kontoret der mine to “medarbeidarar” held til. Eg var litt tidleg ute, og rekna med lunsjpausa ikkje enno var over. Ingen teikn til panikk. Når klokka etter kvart hadde tikka nokre minutt over tida, byrja eg skjøne at det uunngåelege var i ferd med å skje – det kom ingen! Etter ein tur innom eit nabokontor og ein samtale med ein mann som ikkje kunne svare på mine store livsspørmål (“KOR er dei?”), måtte eg ringje min kontaktperson, som viste seg å liggje heime med bihulebetennelse, og etter ei ny samtale kom endeleg min andre medarbeidar, som berre hadde vore litt riven med i lunsjpausa. Panikk avverga.
Min 3 timar lange arbeidsdag bestod stort sett i helserunder, innføring i datasystemet og øvrig informasjon som er grei å ha når ein skal inn i ei bedrift og lære litt om kva dei driv med. Vi skal også skrive eit prosjekt som omhandlar noko kring informasjonsarbeidet i bedrifta, og med praksis i ei bedrift som har måtta tole hard motbør etter etableringa kan tema for oppgåva sjå ut til å løyse seg greit. Eg reknar med eg vil konsentrere meg om korleis bedrifta har fulgt kommunikasjonsstrategien sin i møte med kritikken frå media, og har alle presseklipp og kommunikasjonsplan tilgjengeleg på arbeidsplassen.
I morgon, Fredag, fekk eg først valget mellom å reise til Austrheim med eine medarbeidaren og dekkje opninga av nytt kontor der, eller til Askøy saman med ein delegasjon frå Thailand. I dag viste det seg derimot at dei var undebemanna i morgon, med 3 oppgåver til berre 2 personar. Dermed vart vesle meg oppringt med spørsmål om eg tok utfordringa med å reise til Austrheim og dekkje nyopninga åleine i morgon. Lærelysten som eg er, svara eg ja, så 0830 i morgon tidleg ventar ein lang biltur med to ukjente NAV-representantar. Dette blir spanande!
(Kvifor kan ein ikkje ha praksis i staden for skule heile livet?)
